Nigdy nie byłam wylewna. Kilka lat temu uznałam, że zakończyła się terapeutyczna rola mojego bloga. Co za tym idzie: moja egzystencja w świecie internetowym również. 

   Wyniosłam się ze wsi. Umarł mój ulubiony sąsiad zza płotu-Adaś. Kiedy ja ściągałam sobie dzwonki do ajfona, puszczając najlepsze kawałki całą mocą moich miniaturowych głośniczków, rak w jego krtani pękł zalewając krwią tchawicę.

   Było wczesne sierpniowe popołudnie i Adaś  rozwiązywał krzyżówki przy  kuchennym stole przykrytym jasnożółtym obrusem. Kiedy nie padało, lub było dostatecznie ciepło, godzinami przesiadywał pod sękatą jabłonką w swoim fotelu wsparty na wielkiej różowej poduszce. W swoim popegeerowskim domu zajmował miejsce za stołem w dużej kuchni, pełniącej również rolę jego sypialni. Widywałam go zawsze przy tym stole ze swojego okna. Nasze domy postawiono w odległości nie dającej życiowej intymności ani mnie, ani Adasiowi. Pochylona nad krzyżówką głowa odbijała promienie słońca w łysej czaszce mojego ulubionego sąsiada Adasia.  

I kiedy jego skacowany syn w panice prał zakrwawiony obrus, ja zastanawiałam się, która piosenka Amy W. zabrzmi najlepiej w mojej torebce.

Jego żona nie przyjechała na pogrzeb. Układała kurczaki na tackach w Holandii.  Policja przeprowadziła jałowe śledztwo w sprawie wypranego obrusa. W ogrodzie został fotel Adasia. Taki z welurowym obiciem i rzuconą na nim poduszką bez poszwy. Odkształconą na wzór jego chudych pleców.